Driehonderdvijftig kilometers hebben mijn Saucony Virratas er nu op zitten. Driehonderdvijftig heerlijke kilometers*. Deze schoen heb ik nu sinds 12 januari 2013 en hij is in korte tijd mijn absolute favoriet geworden. Ik heb drie jaar ervaring in minimale(re) schoenen, met name de Saucony Kinvara en Nike Free 3.0s, maar ook nog wel wat andere (onder meer de Saucony Hattori en de Vibram Fivefingers Bikila). De laatste twee jaren vochten de Nike Free 3.0 v3 en de Kinvara (een 1 en daarna een 3) om het hoogste plekje op mijn ereschavot. Zoals wel vaker, is een derde hond er met het prijsbot vandoor gegaan. De Virrata.

Virrata boven en Kinvara 3 onder

Virrata boven en Kinvara 3 onder

Ik zocht door een goede recensie van Pete Larson op runblogger.com eigenlijk naar de Saucony Grid Type A5. Helaas werd de A5 in Nederland alleen via webwinkels verkocht en was de pasvorm niet duidelijk. Toen liep ik in januari opeens tegen heuse Virratas aan bij Running Center Roosendaal. De schoen die Pete al maanden ervoor enthousiast aangekondigd als dé te verwachten schoen van 2013! En in Roosendaal waren ze dus bijna twee maanden eerder dan in de Verenigde Staten. Een buitenkansje, ik was meteen verkocht. Al voor ik ze paste wist ik dat ik ze wilde hebben. Ik heb ze ook meteen gekocht, in dezelfde maat als ik Kinvaras draag (maat 44 – andere lopers op het net melden dat ze de Virrata een halve maat groter dragen dan de Kinvara, dus mijn advies is ze voor aanschaf eventueel goed te passen). Helaas had ik die ochtend al gerend, dus ik moest nog een dag wachten voor ik ze los kon laten. Wat ik meteen deed met dertien kilometer. Zonder problemen.

Dat ik ze eerder had dan Pete Larson was dusdanig uniek, dat hij mij vroeg een recensie voor zijn site te schrijven. Ik voldeed graag aan zijn verzoek (http://www.runblogger.com/2013/01/saucony-virrata-review-and-comparison.html). Ten tijde van die recensie had ik de schoenen nog maar kort en nog maar twee keer gedragen. Ondertussen zijn we dus honderden kilometers verder, inclusief twee persoonlijke records, nota bene op mijn 39e: op de 10 kilometer (Kidney Run Roosendaal – 38’24, verbetering van een dikke minuut!) en op de marathon (van Rotterdam, 3.17’15, een verbetering van op drie seconden na zeven minuten). Ik ben zo enthousiast over de Virrata, dat mijn vele andere schoenen nog maar sporadisch naar buiten mogen. Om de beurt worden zij nu ingezet om de Virratas af en toe te ontzien en te laten bijkomen.

De Virrata is een ‘nul millimeter drop’ schoen. Dat wil zeggen dat de hakhoogte in de schoen even hoog is als de teenhoogte. Waar 12 mm verval bij normale hardloopschoenen vrij normaal is, en bij minimale schoenen het verval vaak nog 4 of 5 mm is. Ik ben al duizenden kilometers gewend aan minimale schoenen, inclusief twee nul millimeters, dus ik durf niet aan te geven of je in één keer kan overstappen van normale hardloopschoenen naar de Virrata, maar zo voelen ze wel. Nieuwkomers op de minimale markt prijs ik vaak eerst de Kinvara of een Nike Free aan. De Virratas voelen echter heerlijk toegankelijk en toegeeflijk. De Virrata heeft een dikke zool voor een nul millimeter schoen. Dus meer demping dan bijvoorbeeld mijn later alsnog aangeschafte A5s (wel in maat 44,5). Deze demping vind ik vooralsnog persoonlijk een absolute pre op de langere afstanden zoals de (halve) marathon. Maar de schoen blijkt voor mij ook erg geschikt voor een snelle tien kilometer. Dat komt denk ik mede omdat ze zo licht zijn, namelijk 199 gram tegenover 228 gram van mijn Kinvara 3 (beide gewogen op mijn digitale HEMA keukenweegschaal). Dat is bijna dertien procent gewichtsreductie ten opzichte van de toch al vrij lichte Kinvara 3 . En elke gram aan je voet telt mijns inziens nog zwaarder mee dan elke ons aan je lichaam. Overigens komen de records waarschijnlijk ook deels doordat ik het afgelopen jaar nog meer ben gaan trainen.

De zeer flexibele bovenkant van de schoen werkt goed. Als je de schoen uit hebt oogt het wat slordig, maar eenmaal aan je voet zit alles mooi strak en smoelt het goed. Bovendien werkt het. Het geeft je voeten genoeg vrijheid. Ik ervaar meer ruimte dan bij mijn Kinvaras. Dat komt ten goede van mijn tenen bij lange lopen, die zijn echt minder beurs. De bovenkant geeft gelukkig wel de gewenste stevigheid en is nog sterk bovendien. Veel sterker dan de bovenlaag van de eerste Kinvara bijvoorbeeld, en vergelijkbaar met die van de Kinvara 3. En dan is de Virrata bovenkant toch weer lichter. Een mooie minder is meer verbetering.

De minpuntjes die ik tot nog toe aan de schoen heb ontdekt zitten in de zool. Saucony heeft op gewicht in de zool bespaard door vrijwel louter gebruik te maken van het zachte, onbeschermde EVA, het geel op de foto’s. Slechts enkele normale zwarte en rode rubberen vlakjes zitten er op de zool. Op de witte zool van de Kinvara 3 is meer zwart rubber te zien, vooral rond de mid- en voorvoet. En dat zwart (en rood) is dus veel sterker dan het geel of wit. Dat merk ik aan de slijtage in de zool. Zeker ook doordat ik met de Virrata meer lijk te landen op mijn midvoet dan met andere schoenen. Die midvoet vertoont dan ook al aardig wat slijtage. De groefjes binnen in de vijfhoeken op de zool zijn bijna niet meer te zien. Ik gok dat ik de vijfhonderd kilometer er wel mee zal halen, maar duizend kilometer – zoals ik haal op Kinvaras – zie ik echt niet gebeuren. Gelukkig is de Virrata wel wat goedkoper dan de Kinvara, dus dat scheelt weer. Een beetje extra rubber zou volgens mij de duurzaamheid echter wel ten goede komen, al loopt de Virrata mogelijk door het vele EVA juist wel lekkerder? Dat telt ook!

 

virrata-kinvara3-zool
Virrata op voorgrond, Kinvara 3 erachter.

 

De vele groeven en groefjes in de zool maken de zool erg flexibel. Niet zo flexibel als de zool van de Nike Free 3.0, maar een stuk flexibeler dan de zool van de Kinvara. Ik vind dit prettig, net als ik de zool van de Free 3.0 ook erg waardeer. Een nadeel hiervan is dat ik ook wel eens een steentje meeneem. Nooit zulke grote als bij de Nike Free 3.0 v1-v3, maar meer dan ik ooit heb meegenomen met de Kinvara. En dat is zonde van het gewicht. Al merkte mijn keukenweegschaal het verschil met en zonder steentje eigenlijk niet hoor. De zool maakt ook wat meer geluid dan de Kinvara zool. Vooral op klinkerwegen. Ik denk dat de groeven als een soort klankkast werken. Het is niet storend, maar wel opvallend.

 

Een steentje in de zool

En dan nog één algemene Saucony klacht, die eigenlijk voor vrijwel alle fabrikanten geldt: waarom mogen we in Nederland niet alle kleuren kopen die we wel op bijvoorbeeld de sites in de Verenigde Staten zien? Ik wilde zelf liever die Virrata met de oranje zool. Ik ben nu eenmaal een Nederlander, met een hartstochtelijke voorliefde voor oranje. En het oog wil ook wat. Volgens mij is het een kleine moeite om de andere kleuren ook in Nederland beschikbaar te stellen, al is het maar op bestelling. Nu kan je op NL site van Saucony uit twee kleuren voor de mannen, en twee voor de vrouwen kiezen. In de VS hebben beide seksen keuze uit liefst vier kleuren. Misschien kan je andere kleuren wel laten bestellen door een runningspeciaalzaak bij Saucony NL, dat heb ik nog niet geprobeerd. Dat ga ik binnen een paar weken waarschijnlijk wel proberen, want in mijn tempo heb ik na de Roparun nog deze maand al nieuwe Virratas nodig! Dat ik ze nog een keer ga aanschaffen staat eigenlijk al wel vast.

 

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

Er zijn dus wel 8 kleuren!

Er zijn dus wel 8 kleuren!

Genoeg geklaagd over deze schoen. Mijn conclusie is dat Saucony met de Virrata echt een erg fijne schoen erbij heeft. Voor zowel  tempotrainingen als lange duurlopen!

Ik geef de Virrata een negen min. Bijna perfect, met een kleine ruimte voor verbetering.

 

(* toegegeven, de laatste zeven kilometer van de Rotterdam marathon op 14 april 2013 waren niet echt als heerlijk te omschrijven, maar dat lag niet aan de Virrata. En zeker ook niet aan het publiek!)[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]